Ζούμε τη ζωή μας αληθινά;
Θέλω να σταθούμε σε μια ερώτηση που, αν και φαίνεται απλή, συχνά αποφεύγουμε να την αγγίξουμε ουσιαστικά: Ζούμε τη ζωή μας αληθινά;
Τη ζούμε από επιλογή, από εσωτερική θέση, από σύνδεση με αυτό που είμαστε και αυτό που θέλουμε;
Ή μήπως, πολλές φορές, αφήνουμε τη ζωή να μας συμβαίνει; Σαν να παρασυρόμαστε σε ένα ρεύμα που δεν διαλέξαμε, σε μια καθημερινότητα που μας οδηγεί χωρίς να είμαστε πραγματικά παρόντες σε αυτήν;
Δεν το λέω αυτό από θέση κριτικής. Το λέω γιατί όλοι, κάποια στιγμή, έχουμε βρεθεί σε περιόδους όπου περισσότερο αντιδρούμε παρά επιλέγουμε. Μέρες, μήνες, που πολλές φορές γίνονται χρόνια, όπου λειτουργούμε σε αυτόματο πιλότο. Που κάνουμε αυτό που χρειάζεται, αυτό που «πρέπει», αυτό που περιμένουν οι άλλοι, χωρίς να σταθούμε ούτε για λίγο να αναρωτηθούμε:
Εγώ τι θέλω; Πού βρίσκομαι εγώ μέσα σε όλα αυτά;
Από την επιβίωση στην παρουσία
Για πολλούς ανθρώπους, αυτός ο τρόπος ζωής δεν είναι επιλογή αλλά προσαρμογή. Είναι αποτέλεσμα εμπειριών, ευθυνών, τραυμάτων, ρόλων που έχουμε αναλάβει νωρίς και αθόρυβα. Έτσι ζούμε σε κατάσταση επιβίωσης: ρυθμίζουμε, αντέχουμε, ανταποκρινόμαστε. Και μέσα σε αυτό, η επαφή με το «θέλω» μας απομακρύνεται.
Το να ζούμε αληθινά δεν σημαίνει ότι η ζωή γίνεται εύκολη ή ότι έχουμε τον έλεγχο των πάντων. Υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες, συνθήκες που δεν επιλέγουμε. Όμως πάντα υπάρχει ένα κομμάτι που μας ανήκει:
η στάση με την οποία στεκόμαστε απέναντι σε ό,τι συμβαίνει.
Το πώς το συναντάμε. Το αν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να έχει λόγο μέσα σε αυτό.
Το δικαίωμα στο «θέλω»
Εδώ αρχίζει η ουσία.
Ζούμε αληθινά μόνο όταν γνωρίζουμε τι θέλουμε. Όχι επιφανειακά, αλλά βαθιά. Όταν δίνουμε χώρο στον εαυτό μας να επιθυμήσει. Όταν δεν νιώθουμε ενοχή για το ότι θέλουμε κάτι. Όταν πιστεύουμε, όχι μόνο νοητικά αλλά και σωματικά, ότι δικαιούμαστε να έχουμε φωνή στη ζωή μας.
Για πολλούς ανθρώπους, το «θέλω» είναι συνδεδεμένο με φόβο, ντροπή ή αυτοπεριορισμό. Έμαθαν ότι το να θέλεις είναι εγωιστικό, επικίνδυνο ή απαγορευμένο. Ότι πρώτα έρχονται οι ανάγκες των άλλων. Ότι η προσαρμογή είναι πιο ασφαλής από την αλήθεια.
Όμως η ζωή χωρίς επαφή με τις επιθυμίες, είναι μια ζωή χωρίς προσανατολισμό.
Από το “μου συμβαίνει” στο “επιλέγω”
Ζούμε αληθινά όταν σταματάμε να είμαστε απλώς το αποτέλεσμα των καταστάσεων και γινόμαστε η θέση από την οποία τις συναντάμε. Όταν δεν κινούμαστε μόνο από συνήθεια ή φόβο, αλλά από επίγνωση.
Αυτό δεν είναι μια στιγμιαία απόφαση. Είναι ένα ταξίδι.
Ένα ταξίδι αυτογνωσίας, αξίας, ευθύνης και θάρρους.
Θάρρους να κοιτάξουμε πού δεν είμαστε στο τιμόνι.
Θάρρους να αναγνωρίσουμε πού έχουμε αποσυνδεθεί από τον εαυτό μας.
Θάρρους να αλλάξουμε πορεία όταν κάτι δεν μας ταιριάζει πια.
Έχω δώσει ποτέ στον εαυτό μου τον χώρο και τον χρόνο να μάθει τι πραγματικά θέλει;
Ή ζω κυρίως με βάση το τι χρειάζεται, τι πρέπει, τι θα πουν οι άλλοι;
Αν άφηνα για λίγο τις υποχρεώσεις και τις προσδοκίες στην άκρη, τι θα ανέβαινε μέσα μου ως επιθυμία; Ως ανάγκη; Ως κατεύθυνση;
Και τέλος, μια πιο βαθιά, υπαρξιακή ερώτηση:
Πιστεύω ότι δικαιούμαι να θέλω; Να επιλέγω; Να διεκδικώ μια ζωή που μου ταιριάζει;
Ή υπάρχει μέσα μου ένα κομμάτι που φοβάται, ντρέπεται, αυτοπεριορίζεται;
Και αν, μέσα σε αυτή τη διερεύνηση, βρεθεί έστω ένα μικρό σημείο που μας φέρνει πιο κοντά στο κέντρο μας, τότε έχουμε ήδη κάνει ένα πολύ μεγάλο βήμα.
Γιατί η αληθινή ζωή δεν ξεκινά όταν αλλάζουν όλα γύρω μας.
Ξεκινά τη στιγμή που αρχίζουμε να είμαστε παρόντες σε αυτό που είμαστε.
Στεφανία Ελένη Διοματάρη
Ψυχολόγος (BSc) | Σωματική Ψυχοθεραπεύτρια
Εξειδίκευση στο ψυχικό τραύμα & τη θεραπεία μέσω σώματος
