Χοντροφοβία & Fat shaming
Η εποχή που ζούμε, όντας ναρκισσιστική, ταυτίζει την εικόνα με την αξία των ανθρώπων. Όσο πιο όμορφος και καλλίγραμμος, τόσο πιο επιτυχημένος. Τα άτομα που δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία εξευτελίζονται και ντροπιάζονται καθημερινά γι’ αυτό. Κατηγορούνται ότι είναι τεμπέλικα, κακό πρότυπο, δεν έχουν αυτοπειθαρχία, έχουν αφεθεί, δεν είναι υγιείς. Αυτά τα σχόλια μίσους και ρατσισμού γίνονται θρασύτατα με συχνή δικαιολογία ότι τα χοντρά άτομα τα θέλουν και τα παθαίνουν αφού δεν κρατάν το στόμα τους κλειστό. Αυτό είναι κοινό σε όλες τις μορφές κακοποίησης, να ενοχοποιείται δηλαδή το θύμα και όχι ο θύτης.
Είναι αξιοσημείωτο επίσης ότι παρόλη την μεγάλη κακοποίηση που δέχονται τα χοντρά άτομα σε μια τρομερά χοντροφοβική κοινωνία όπως η Ελληνική, είναι ένα θέμα που ανοίγετε σπάνια. Αυτό δείχνει πόσο βαθιά ριζωμένο είναι το fat shaming, όσο μεγαλύτερη η ντροπή, όσο πιο βαθιά η ενοχοποίηση, τόσο λιγότερο μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτή.
Ωστόσο τι και πόσο τρώει κάποιος δεν είναι κανενός δουλειά. Η εμφάνιση δεν είναι μέτρο για το πόσο υγιής, αθλητικός, εργατικός, είναι κάποιος. Το μέγεθος κάποιου δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να τον σχολιάσει. Τα χοντρά άτομα σίγουρα δεν έχουν έλλειψη αυτοπειθαρχίας, μπορείτε εύκολα να το διαπιστώσετε αν ακούσετε σε τι βασανιστήρια έχουν υποβάλει τον εαυτό τους για να μπορέσουν να αδυνατήσουν.
Τα σώματα μας είναι σχεδιασμένα να μας κρατούν ζωντανούς. Ο μεταβολισμός μας πέφτει για να προσαρμοστεί στις περιόδους που δεν τρώμε αρκετά και υποσιτιζόμαστε. Το σώμα δεν είναι κομπιουτεράκι, να μπορούμε να το ελέγξουμε με συγκεκριμένους αριθμούς θερμίδων. Ο σωματότυπος καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τα γονίδια, όπως κάποιος φοράει παπούτσια νούμερο 38 και κάποιος άλλος 45. Το θεωρούμε φυσιολογικό και είναι. Είναι η πολυμορφία μέσα στην οποία ζούμε. Ακόμα και αν όλοι τρώγαμε και ασκούμαστε το ίδιο, ούτε τα κιλά, ούτε το μέγεθός μας θα ήταν ο ίδιο. Το σώμα μας διαμορφώνεται από τόσους πολλούς παράγοντες και η αξία του είναι ανεξάρτητη του μεγέθους του.
Θυμάμαι πριν χρόνια που είχαν διαρρεύσει φωτογραφίες της Kate Moss να κάνει κοκαΐνη. Πολύ υπέθεσαν ότι αυτό θα ήταν και το τέλος της καριέρας της. Όμως αντιθέτως η pepsi της πρότεινε ένα τεράστιο ποσό για να την διαφημίσει. Φανταστείτε αν είχε παχύνει αν θα ξανά δούλευε ποτέ… Γι’ αυτό όλη αυτή η ηθικολογία μερικών όσων άφορα το πάχος, «μα δεν κάνεις καλό στον εαυτό σου» «δεν είναι σωστό πρότυπο για τα νέα κορίτσια» και άλλα τέτοια παρόμοια δεν πείθουν. Είναι απλή χοντροφοβία και fat shaming βαθιά ριζωμένα στην πατριαρχία.
Στεφανία Ελένη Διοματάρη
Ψυχολόγος (BSc) | Σωματική Ψυχοθεραπεύτρια
Εξειδίκευση στο ψυχικό τραύμα & τη θεραπεία μέσω σώματος
