Η αγάπη και ο πόνος
«Η αγάπη συναντάει την ψυχή της
στην έλλειψη πληρότητας,
τελειότητας και στο αδύνατο.»
T. Moore
Η αγάπη ως μια όψη των σχέσεων δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στις θετικές ή εξιδανικευμένες εικόνες που έχουμε γι’ αυτήν. Γρήγορα την βλέπουμε να παραπατάει και να πέφτει σε δύσκολα μονοπάτια. Μπορεί να φεύγουμε από μια σχέση ή ένα άτομο, μόνο για να δούμε το ίδιο σενάριο ξανά, με άλλους πρωταγωνιστές.
Μια θεραπευόμενη μου για παράδειγμα, έβρισκε πάντα συντρόφους που δεν ήταν διαθέσιμοι για αυτήν. Λέει πως με όλους υπήρχε κακό “timing”. Καθώς η σχέση της με τον εαυτό της βάθαινε κατά την διάρκεια της δουλειάς μας μαζί, άρχισε να συνειδητοποιεί ότι φοβόταν οποιαδήποτε μορφή σχέσης. Ένιωθε πως αν «αφεθεί» θα χαθεί, ο άλλος θα κυριαρχούσε πάνω της και θα έχανε κάθε αίσθηση ελέγχου. Αφηνόταν λοιπόν μόνο σε άντρες που δεν ήταν εκεί. Αν ο άλλος έλλειπε ή επρόκειτο να φύγει υπήρχε ένα δίχτυ ασφάλειας. Στην πορεία δουλεύοντας με τον εαυτό της άρχισε να προσελκύει έναν διαφορετικό τύπου αντρών, πιο δοτικό και συναισθηματικά παρών. Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για αυτή την περίπτωση, όμως την αναφέρω πιο πολύ για να δείξω αυτό το επαναλαμβανόμενο μοτίβο που συναντάμε στις σχέσεις.
Αυτό το μοτίβο είναι αυτό που μάθαμε από παιδιά πως είναι η αγάπη και οι σχέσεις και το ξανά δημιουργούμε ασυνείδητα και ως ενήλικες. Αυτό που ελπίζουμε ή φανταζόμαστε ότι θα έπρεπε να είναι η αγάπη, έρχεται πολύ συχνά σε σύγκρουση με αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα και δημιουργεί έναν κύκλο πόνου και ματαίωσης. Η αγάπη χάνεται μεταξύ αυτών που φανταζόμαστε ότι θα πρέπει να είναι και σε αυτά που στα αλήθεια γίνονται. Θέλουμε η αγάπη να εκπληρώνεται, να πετυχαίνει, αλλά στο επίπεδο της ψυχής τα πράγματα δεν είναι τόσο γραμμικά.
Ο πόνος και η απώλεια μπορούν να μας βοηθήσουν να προσεγγίσουμε τα πράγματα διαφορετικά. Αποσυντιθέμεθα για να δομηθούμε ξανά, με έναν νέο τρόπο. Εδώ υπάρχει ο φόβος να σκληρύνουμε και να κλείσουμε τον εαυτό μας απέναντι στους άλλους ως έναν τρόπο προστασίας. Υπάρχει όμως στα αλήθεια τρόπος να προστατευτούμε; Υπάρχει τρόπος να απομονωθούμε από όλους τους άλλους; Υπάρχουν πολλοί μηχανισμοί άμυνας απέναντι στο πόνο αλλά η λαχτάρα για επαφή παραμένει πάντα ζωντανή και μας σιγοκαίει. Ο πόνος μοιάζει να συντροφεύει τις ανθρώπινες σχέσεις, αναδυόμαστε όμως από αυτόν πιο γειωμένοι και ανθρώπινοι αν στα αλήθεια ακούσουμε αυτό που έχει να μας πει. Η απώλεια των παιδικών φαντασιώσεων για το πώς «πρέπει» να είναι οι σχέσεις και το να μην εξιδανικεύουμε τους άλλους ως φορείς αυτής της τέλειας αγάπης είναι μερικά από τα δώρα του.
Στεφανία Ελένη Διοματάρη
Ψυχολόγος (BSc) | Σωματική Ψυχοθεραπεύτρια
Εξειδίκευση στο ψυχικό τραύμα & τη θεραπεία μέσω σώματος
